Een tuinvijver, een kwestie van gezond verstand...
door Eric Vanhoenacker.

Vijvermaterialen en verwerking

Maart is de maand waarin vijverliefhebbers de eerste kriebels krijgen om weer aan de slag te gaan. De eerste zonnestralen doen verwoede pogingen om het water een beetje op te warmen, de vissen komen even hun snuit boven steken, de eerste jonge scheutjes van de oeverplanten worden wakker.

Wie nog geen vijver heeft kent dat gevoel niet, maar daar komt verandering in; van zodra je een bezoek brengt aan een modelvijvertuin. Al die prachtige water- en oeverplanten, de speelse goudvissen onder het spiegelend wateroppervlak...Je blijft nooit ongevoelig voor zoiets. Maar om al dat moois ook in jouw tuin onder te brengen, daar komt zo een en ander bij kijken. In de loop van enkele artikels zal ik jullie wegwijs maken in de vijverkunde.

Enkele conservatieven zullen ongetwijfeld vasthouden aan een een betonnen vijver, het oermateriaal waar men vroeger stevige vijvers van construeerde. De moderne Homo Sapiens heeft echter tal van hedendaagse materialen ter beschikking om een put in de grond waterdicht te maken.

Folie in PVC (PolyVinylChloride)

Het meest voor de hand liggende materiaal is de PVC-folie die in 0,5 mm, 0,8 mm en 1 mm te koop is. Zo'n folie koop je best niet te goedkoop, zo'n 150 Bfr per vierkante meter is een goede prijs voor 0,5 mm. Goedkopere folie's bestaan veelal uit regeneratie PVC en bevatten stoffen die voor vijvers niet geschikt zijn. Bij het vullen zie je dan een olie-achtige laag op het wateroppervlak drijven. Betere folie's zijn regeneraatvrij, rotvrij, UV-bestendig, wortelbestendig en krijgen vaak van de fabrikant een garantie mee van 15 tot 25 jaar. Zo'n folie bestaat in breedten van 2 meter en veelvouden daarvan (2-4-6-8 meter), meestal gelast in banen. De rollen zijn tot 100 meter lang.

Voorbereiding

De kuil waarin de folie komt dient een lichte helling te hebben om tijdens de winter de ijsdruk te kunnen weerstaan. De bodem en de verschillende niveau's dienen vlak te zijn, zodat afgevallen blad en andere ongerechtheden zich over een groot oppervlak kunnen uitspreiden en zich niet kunnen ophopen. De ondergrond dient stevig aangestampt te zijn en volledig vrij van scherpe delen (stenen, boomwortels, stukjes glas). Voor alle zekerheid leg je een onderlaag. Dat kan een dikke laag van zo'n 5 tot 7 cm geel zand (zavel) zijn. Dat kan ook een aangekochte onderlaag zijn in een soort vilttapijt. Je kan echter ook de reklamebladen opsparen, die uitspreiden en licht bevochtigen tot een laag van een goede centimeter.

Plaatsen van de folie

Je laat de folie eerst een voormiddag in de zon liggen zodat deze een zekere temperatuur krijgt. Koude folie vormt zich namelijk moeilijk. Met een helpende hand erbij spreid je dan de folie mooi open over de gegraven kuil zodat er overal aan de randen voldoende overschot is voor de afwerking. Het vullen van de vijver gebeurt best met leidingwater omdat het vijverwater dan beter stabiel blijft van samenstelling. Regenwater en putwater bevatten minder of weinig minerale zouten (calcium en magnesium) zodat het water niet voldoende gebufferd wordt en pH (zuurtegrrad) en DH (totale hardheid) kunnen gaan schommelen. Schrijf meteen de waterteller af, dan weet je de inhoud van de vijver, dat kan later nuttig zijn voor het toevoegen van bepaalde produkten. Naarmate het water stijgt loop je gedurig rond en geef je kleine rukjes aan de folie om de plooien zoveel mogelijk weg te werken.

OPGELET !!!

Een vijver graven, aanleggen en vullen doe je het best op een ogenblik dat er in de handel voldoende waterplanten beschikbaar zijn. De zuurstofplanten dienen immers na een drietal dagen, na het verdwijnen van de chloor, zo vlug mogelijk geplant te worden om algenvorming tegen te gaan. Als de planten onvoldoende beschikbaar zijn heb je veel kans om een groene vijver te bekomen en dan is het moeilijk om zoiets weer helder te krijgen.