Text Size

Belontia signata

Belontia signata

Pierre Haeck, Voor Aquarianen Gent


Het visje dat ik nu ga bespreken is echt geen lieverdje. Het is misschien best dat het onbekend is want onbemind is het zeker tenzij je voor hen een aparte bak voorziet. Het visje waar ik het over zal hebben, is de in 1861 door Günther beschreven Belontia signata.

 

OO005


Normaal gezien komt dit visje niet of zeer weinig in de handel. Toen ik wat jaren geleden een bezoek bracht aan Aquakardinaal in Eeklo sprak de eigenares Linda mij aan, wetende dat ik het nogal heb voor labyrinten, of ik geen interesse had in de vissen die in bakje zoveel zaten. Je mag ze gratis meenemen alstublieft! Na inspectie herkende ik de vis en zijn reputatie. Linda had een verkeerd nummertje doorgegeven aan de groothandel en zat er nu mee opgescheept. Deze vissen kan je gewoon niet verkopen want ze maken alles kapot.

Nu had ik toevallig wel een bakje leeg staan, wel draaiende maar zonder vissen erin, en om Linda en natuurlijk ook mezelf een plezier te doen, verhuisden ze naar mijn viskot. Ze waren bijna volwassen en vertoonden al hun ware kleuren. Echt prachtige diertjes. Onderling ging het vrij goed, tot een tijdje later een paar mannetjes baltsgedrag begonnen te vertonen; toen was het boel in de bak. De kleinere werden ongenadig aangevallen en er vielen een paar slachtoffers. Gelukkig was de bak zwaar beplant en voorzien van vrij veel kienhout zodat er volop schuilplaatsen voorhanden waren. Anders was er niets meer overgeschoten.

Nu de kweek op zich is vrij eenvoudig. Het mannetje maakt een vrij los schuimnest en na een dag of drie kippen de larven. Deze zijn vrij groot zodat ze onmiddellijk levende Artemia kunnen verslinden. De larfjes groeiden als kool. Maar ze werden wel "gepakt" door de anderen. Gelukkig eigenlijk want wat moest ik ermee.

De vissen groeiden prachtig uit, ook al waren ze eigenlijk vrij schuw te noemen. Behalve als het etenstijd was want dan was het aquarium één kolkende massa. Voedselspecialisten zijn het zeker niet, ze eten gewoon alles. Met alles bedoel ik ook alles, wat je ze geeft, verslinden ze.

Het grote probleem met deze prachtige dieren is dat je ze kan samenhouden met niets anders. Alles moet eraan geloven. Zelfs met pantsermeervallen hebben ze een probleem. Ze richten zich eerst op de ogen en maken het diertje dan verder dood. De Nederlandse benaming die het meekreeg, wil ik u ook niet onthouden, de Ceylonese Kempvis. Tegenover de alom gekende Siamese kempvis is deze een lieverdje. Ik mocht het zelf ondervinden.

Naast hun aquarium stond er eentje met onder andere Pseudomugil furcatus, Iriatherina werneri, Pseudomugil gertrudae, alle prachtige visjes. Toen ik op een avond mijn visjes voederde merkte ik op dat er vrij weinig van de Australiërs kwamen eten, nu ja in een goed beplante bak gebeurt dat wel eens. Toch eens goed gekeken: geen dode visjes te vinden. De dag erna zag ik slechts een tweetal visjes. Op dat moment was er al een beetje paniek. Direct werden allerlei waterwaarden gemeten, de filter gecontroleerd enz., maar er was op dat vlak niets aan de hand. De dag daarop was er geen enkel visje meer te bespeuren. Dus weerom alle watertesten gedaan: alles prima. Ik dacht misschien zitten ze tussen de dichte beplanting waarna ik met de hand op zoek ging naar vissen tot plots een signata verscheen: wel met een heel dikke buik. Geen visje bleef over.
Ik kwaad natuurlijk maar ja, Het is de natuur zullen we maar zeggen. Dus maatregelen genomen dat dit meer kon gebeuren.

Vervolg van het verhaal:
Aquariana 2007: natuurlijk was ik ook van de partij met een bakje met wat raad je? Juist mijn signata's. Ooit had ik eens een speciaal modelletje gemaakt: 120 cm lang 40 cm diep en 20 cm hoog, een beekje als het ware. Het bakje volgestouwd met kienhout, wat planten en natuurlijk drijfplanten onder de vorm van pistia. Daarin een bende signata's. Ik moet zeggen, zelf vond ik het een geslaagd bakje (beetje eigenstoef). Maar wie het ook mooi vond, en zeker de vissen, waren Dhr. Adriaenssens en zijn collega D. Verschelde. Beiden vroegen of ik soms geen paar jonge visjes te veel had. Ik zag mijn kans schoon om er op een propere manier vanaf te geraken en een paar mensen nog blij te maken ook. Ze mochten ze ineens allemaal hebben, plus nog een kweek want in het tentoonstellingsbakje hadden ze nog voor een flinke kroost gezorgd.

Besluit: geen vis om te houden tenzij je er echt een apart aquarium voor staan hebt. Kun je er niet aangeraken in de handel ga maar eens een bezoekje brengen aan het Dierkundig Museum in Gent want daar zitten er.

Spijtig dat de afgedrukte foto's in ons clubblad in zwart/wit zijn, anders kon je zelf zien hoe mooi ze zijn (tip voor de redactie misschien, maar ruzie met de penningmeester).

Aanmelden